வித்தியாவின் தாயார் கண்ணீருடன் சாட்சியம்

கணேச வித்தியாலயம் போய் வரும் போது, ஒரு வானில் ஆலடிச் சந்தியில் சில பேர் இருந்துகொண்டு வான் கண்ணாடியை பதித்து விட்டபடி பார்த்துக்கொண்டு நின்றனர்.

அவர்கள் அனைவரும் கண்ணாடி அணிந்திருந்தார்கள். பார்க்க வெளிநாட்டுக்காரர் போல இருக்கு” என்று வித்தியா என்னிடம் கூறினாள் என வித்தியாவின் தாயார் தெரிவித்துள்ளார்.

புங்குடுதீவு மாணவி வித்தியா படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் தொடர்பில் மேல் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் மூவர் அடங்கிய தீர்ப்பாயம் முன்னிலையில் தொடர் விசாரணைகள் இடம்பெற்று வருகின்றன.

இந்நிலையில், நேற்றைய தினம் தீர்ப்பாயம் முன்னிலையில் சாட்சியம் அளித்திருந்த வித்தியாவின் தாயார் இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தார். தொடர்ந்தும் சாட்சியம் அளித்திருந்த அவர்,

“நிலம் தெரியும் அளவுக்கு வெளிச்சம் வந்த பிறகுதான் 6 மணிக்கு மகளைத் தேடிப் பார்க்கப் போனாங்கள். நிசாந்தன், இலங்கேஸ்வரன் மற்றும் விக்னேஸ்வரனும் என்னுடன் வந்தார்கள்.

நடந்துதான் போன்னாங்கள். வளர்க்கிற நாயும் எம்முடன் வந்தது. வயலைக் கடந்து இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்து தேடினாங்கள். இலங்கேஸ்வரனும் நிசாந்தனும் நின்ற பக்கத்தில் குளறிச் சத்தம் கேட்டது.

அங்க நாங்களும் போனாங்கள். எனது மகன் நான் போனதும் அம்மா வித்தியா என்று சொன்னார். நான் அப்படியே மயங்கிப் போட்டேன். மகன் சொல்லிவிட்டு அவரும் மயங்கிவிட்டார்.

20 மீற்றர் தூரத்தில்தான் அவாவ பார்த்தனான். கிட்டப் போகவில்லை” என்று வித்தியாவின் தாயார் கண்ணீருடன் சாட்சியமளித்தார். வழமையாக சைக்கிளில்தான் போறவா.

பாடசாலைக்கு சைக்கிளில் என்றால் அரை மணித்தியாலத்தில் போகலாம். நடை என்றால் 2 மணித்தியாலங்களாகும். கணேசா வித்தியாசாலைக்கு பிரத்தியேக வகுப்புக்காகப் போறவா.

பாடசாலையில் கூட்டு முறை என்றபடியால் அன்றைக்கு 7.30 மணிக்கு மகள் போனவா. நான் அழைத்துப் போய் கேற்றடியில் விட்டனான். பாடசாலையில் மகளோட படிக்கிற பிள்ளைகளின்ர வீடுகளுக்கும் அவா போறவா.

அன்று அவா வரப் பிந்தியதும் அவர்களின் வீடுகளுக்குத்தான் போட்டா என்று நான் பார்த்துக்கொண்டு நின்றனான். சம்பவம் நடந்த அன்று மகளை வயல் வெளிப் பகுதியில் இரண்டு பிள்ளைகள் கண்டிருக்கினம்.

அன்றைக்கு அவையள் பாடசாலைக்குப் போகவில்லை. வித்தியாவுக்கு ரீதான் பிடிக்கும். காலையில் சாப்பிடுறது இல்ல. புதன்கிழமை பின்னேரம் மழை தூறிக் கொண்டு இருந்தது.

பள்ளிக்கு போனவ 2.30 மணியாகியும் காணயில்லை என்று மகளைப் பார்த்துவர மகனை விட்டனான். தங்கச்சி வரயில்லயாம் என்று போன் பண்ணி மகன் எனக்குச் சென்னவர். காணவில்லை என்று தேடினாங்கள்.

6.30 மணி வரைக்கும் எல்லா இடங்களிளும் தேடினாங்கள். பொலிஸில் முறைப்பாடு போடவேணும் என்று எல்லோரும் எங்களுக்குச் சொன்னார்கள். நயினாதீவு போற பாதையில பொலிஸார் இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னார்கள்.

அந்த இடத்துக்கு முறைப்பாடு போடபோனாங்கள். அப்போது 6.30 மணியிருக்கும். முறைப்பாடு எடுக்க முடியாது ஊர்காவற்றுறை பொலிஸில் முறைப்பாடு செய்யும்படி பொலிஸார் கூறினார்கள்.

அங்கபோக இரவு 9.30 மணியாயிற்று. பொலிஸிலையும் இந்த வயதுப் பிள்ளைகள் எங்கயாவது ஓடி இருக்கும் திரும்பி வருவார் என்று சொல்லிச்சினம்.

எங்கட பிள்ளை அப்படிப் பட்டவர் இல்லை என நாங்கள் பொலிஸாரிடம் உறுதியாகக் கூறினோம். அதற்குப் பிறகுதான் முறைப்பாடு எடுத்தார்கள். போய்த் தேடுவதற்கு உதவி இல்லாதபோது, ஓட்டோச் சாரதி சந்தியில் கடை வைச்சிருக்கிறார்.

அவற்ற ஓட்டோவில்தான் பொலிஸூக்குப் போன்னாங்கள். அவர்தான் திரும்பியும் கொண்டு வந்து விட்டவர். ஒவ்வொரு நாளும் இந்தச் சந்தியில் ஏறேக்க பார்க்கிறனாங்கள்.

இன்றைக்குக் காணவில்லை. நீங்கள் சந்திக்கு உள்ள பாருங்க என்று சந்தியில் நிற்கிறவர்கள் சொன்னவர்கள். வித்தியா அணிந்திருந்த சீருடையை அவரது தாயார் அடையாளம் காட்டினார்.

அப்பொழுது பொங்கி வந்த அழுகையை அவரால் அடக்க முடிவில்லை. மன்று அமைதியடைந்தது. அழுகை மட்டும் மன்றை நிறைத்தது. பின்பு அவர் தன்னைச் சுதாகரித்துக் கொண்டார்.

“கணேச வித்தியாலயம் போய் வரும் போது, ஒரு வானில் ஆலடிச் சந்தியில் சில பேர் இருந்துகொண்டு வான் கண்ணாடியை பதித்து விட்டபடி பார்த்துக்கொண்டு நின்றனர்.

அவர்கள் அனைவரும் கண்ணாடி அணிந்திருந்தார்கள். பார்க்க வெளிநாட்டுக்காரர் போல இருக்கு” என்று வித்தியா என்னிடம் கூறினாள். “நீ என்றைக்கும் இல்லாமல் இன்றைக்கு பஞ்சாபி அணிந்திருந்தனி அதுதான் அவையள் பார்த்திருக்கினம்” என்று கூறினேன்” என வித்தியாவின் தாயார் சாட்சியம் அளித்திருந்தார்.

Merken

Allgemein தாயகச்செய்திகள்